Аляксандар Пушкін

Анчар

Дзе след жыцця ў пустыні знік,

На грунце бедным, амярцвелым,

Анчар, як грозны вартаўнік,

Стаіць адзін на свеце цэлым.

 

Прырода высахшых пяскоў

Яго ў дзень гневу нарадзіла

І ад карэння да лістоў

Густой атрутай напаіла.

 

Дыхнуць паўдзённыя вятры -

Атрута капае расіцай,

Пад вечар стыне на кары

Густой, празрыстаю жывіцай.

 

К яму і птушка не ляціць,

А толькі вецер мімалётны

На дрэва смерці набяжыць -

І прэч імчыцца ўжо смяротны.

 

Калі ж над спёкаю пяскоў,

Зблукаўшы, хмара тут заплача,

Атрутны дождж з яго лістоў

Сплывае на пясок гарачы.

 

Ды чалавека князь паслаў

Да дрэва смерці і пакуты.

І той пайшоў,

                        ледзь змрок апаў,

І раніцой прынёс атруты.

 

Прынёс ён згубную смалу,

Галлё з завяўшымі лістамі,

І пот па бледнаму чалу

Сцякаў халоднымі руччамі;

 

Прынёс - і аслабеў і лёг

Пад засень будана старога,

І згінуў бедны раб ля ног

Уладара свайго ліхога.

 

А князь атрутай загадаў

Насыціць стрэлы-бліскавіцы,

І разам з імі смерць паслаў

Ён за суседнія граніцы.

 

1828

 

 

Каментары

 

Анчар - дрэва яду (заўвага А.С.Пушкіна).

 

Пераклад друкаваўся:

Бел. летапіс. 1937, № 4.

Пушкін А. Выбр. тв. Мн., 1949.

Полымя. 1949, № 6.

Танк М. Зб. тв.: У 6 т. Т. 5. Мн., 1980.

На зорных шляхах: Пераклады М. Танка. Мн., 1991.

Пушкін А. С. Выбр. тв.: У 2 т. Т. 1. Мн., 1993.

 



Пераклад: Максім Танк

Беларуская Палічка: http://knihi.com