Аляксандар Пушкін

Анчар

Дрэва атруты

Ў пустыні, дзе паўдзённы жар

Ўсю глебу выпаліў і знішчыў,

На варце жудаснай анчар

Стаіць адзін між папялішчаў.

 

Прырода смагнучых стэпоў

Яго ў дзень гневу нарадзіла

І зелень мёртвую лістоў

Атрутай страшнай напаіла.

 

Злы сок сцякае скрозь кару,

Растоплены гарачынёю,

І стыгне ў змрочную пару

Густой празрыстаю смалою.

 

Сюды і птушка не ляціць

І тыгр не йдзе: віхор грымотны

На дрэва смерці набяжыць

І мчыцца прэч ужо смяротны.

 

А калі хмара набрыдзе

І змые ліст яго дрымучы,

Атрутны дождж тады ідзе

З яго галін у жвір гаручы.

 

Ды чалавека чалавек

Туды паслаў паглядам скрутным,

І той пайшоў, як дзень паблек,

А раніцой прынёс атруту.

 

Была там страшная смала,

Галінка з мёртвымі лістамі.

З яго збялелага чала

Ліў пот халоднымі цуркамі.

 

Прынёс — і аслабеў і лёг

На лыкі пад шатром ўладарным,

Памёр бездольны раб ля ног

Гаспадара свайго і пана.

 

А цар свае ўсе стрэлы ўзяў

І напаіў атрудным зеллем

І з імі згубу разаслаў

Суседзям у чужыя землі.



Пераклад: Алесь Дудар

Беларуская Палічка: http://knihi.com