Аляксандар Пушкін

Анчар

Ні ценю ў пустцы, ні травы.

На глебе, сонцам разагрэтай,

Анчар, як грозны вартавы,

Стаіць адзін пагрозай свету.

 

Прырода прагная палёў

Яго ў дзень гневу нарадзіла,

Камель, і мёртвае галлё,

І лет атрутай напаіла.

 

Цурком з-пад тоўстае кары

Атрута сочыцца ад спёкі

І застывае ўвечары

Слязінкамі густога соку.

 

Сюды і птушка не ляціць,

На завітае тыгр самотны,

А віхар чорны набяжыць

І ўдала імчыцца ўжо смяротны.

 

Ці хмара наплыве з далін —

І кожны сонны ліст заплача,

Атрутны дождж а яго галін

Сцякае на пясок гарачы.

 

Ды чалавека чалавек

Паслаў к анчару на пакуты,

І той пабрыў адзін на здзек,

І раніцой прынёс атруту.

 

Прынёс смяротную смалу,

Галінку з вялаю лістотай,

І па збялеламу чалу

Каціліся крупінкі поту.

 

Прынёс, асунуўся і лёг

Пад буданом на жвір прымяты,

І бедны раб сканаў ля ног

Уладара свайго і ката.

 

А цар атрутай напаіў

Каляных стрэл насечкі з медзі

І смерць у розныя краі

Паслаў няскораным суседзям.



Пераклад: Сяргей Грахоўскі

Беларуская Палічка: http://knihi.com