Аляксандар Пушкін

«Я помню дзіўнае імгненне...» (Да *** (Керн))

Я помню дзіўнае імгненне:

Перада мной паўстала ты,

Як пралятаючае сненне,

Як геній чыстай пекнаты.

 

Праз боль і смутак невымоўны

За безразважнай мітуснёй

Мне чуўся голас твой чароўны

І мілы воблік сніўся твой.

 

Гады міналі. Шквал бунтоўны

Развеяў мар даўнейшых рой,

Забыў я голас твой чароўны,

Забыў я твар нябесны твой.

 

Ў глушы, у змроку зневальнення

Самотна дні мае плылі

Без захаплення, без натхнення

Без слёз, жыцця і без любві.

 

Душа зазнала абуджэнне:

І вось ізноў паўстала ты,

Як пралятаючае сненне,

Як геній чыстай пекнаты.

 

І сэрца ў радасным імкненні,

І для яго ўваскрэслі зноў

І захапленне, і натхненне,

Жыццё, і слёзы, і любоў.

 

1825



Пераклад: Максім Лужанін

Беларуская Палічка: http://knihi.com