Аляксандар Пушкін

«Я помню дзіўнае імгненне...» (Да *** (Керн))

Я помню дзіўнае імгненне:

Перада мной узнікла ты,

Як лёгкі прывід захаплення,

Як геній чыстай пекнаты.

 

У безнадзейны час, самотны,

Калі пустых трывог стае,

Гучаў мне голас твой пяшчотны

І рысы сніліся твае.

 

Гады міналі. Шторм грымотны

Развеяў мары назаўжды.

Забыў я голас твой пяшчотны,

Нябесны воблік і сляды.

 

У змроку доўгага выгнання

Міналі дні без пачуцця,

Без захаплення, хвалявання,

Без слёз, кахання і жыцця.

 

Душа ускрэсла ад самоты,

І вось ізноў узнікла ты,

Як лёгкі прывід пералётны,

Як геній чыстай пекнаты.

 

І сэрца б’ецца ў захапленні,

І для яго ўваскрэслі зноў

Нябесны вобраз, і натхненне,

Жыццё, і слёзы, і любоў.



Пераклад: Сяргей Грахоўскі

Беларуская Палічка: http://knihi.com