Аляксандар Пушкін

«Я помню дзіўнае імгненне...» (Да *** (Керн))

Я помню дзіўнае імгненне:

Паўстала ты перада мной,

Нібы чароўнае зіхценне,

Як геній, створаны красой.

 

І ў час сумоты безнадзейнай

І ў час трывожнай мітусні

Лавіў я голас твой напеўны,

Тваё аблічча часта сніў.

 

Гады ішлі. Настрой парыўны

Былыя мары прыглушыў,

І я забыў твой голас дзіўны,

Аблічча мілае забыў.

 

У змроку цяжкага выгнання

Плылі марудна дні быцця

Без чарадзейства, без кахання,

Без слёз, натхнення і жыцця.

 

Душа адчула абуджэнне,

І зноўку ты перада мной,

Як прывід са сваім зіхценнем,

Як геній, створаны красой.

 

І сэрца б'ецца ў захапленні,

І напаўняюць пачуццё

І чарадзейства, і натхненне,

Каханне, слёзы і жыццё.



Пераклад: Юрась Свірка

Беларуская Палічка: http://knihi.com