Аляксандар Пушкін

«Каб толькі слодычнай надзеяй жывучы...»

Каб толькі слодычнай надзеяй жывучы,

Я верыў, што душа, блукаючы ўначы,

Пазбегшы тлену, памяць і каханне

З сабою забярэ ў бясконны шлях блукання, —

Клянуся! я б даўно пакінуў гэты свет

І зруйнаваў бы усё. каб знік і усякі след,

І паляцеў бы ў край людской уцехі, волі,

Ні забабонаў дзе няма, ні смерці болей,

Дзе думка плешчацца ў блакітнай чысціні...

 

Падману мрояў аддаюся ў цішыні,

Упарты розум мой падзеяй пагарджае...

Адна нікчэмнасць за труной мяне чакае…

Мне страшна!.. На жыццё я зноў гляджу з журбой:

Няма ні пачуцця, ні думкі за труной,

І доўга жыць хачу, каб доўга воблік мілы

Таіўся ў сэрцы і палаў чароўнай сілай.

 

1823



Пераклад: Яўген Міклашэўскі

Беларуская Палічка: http://knihi.com