Аляксандар Пушкін

Каўказ

Каўказ пада мною. На строме крутой

Стаю над снягамі адзін на вышыні;

Арол, узляцеўшы з аддальняй вяршыні,

Плыве нерухома нароўні са мной.

Адгэтуль мне бачна патокаў з’яўленне

І першае грозных абвалаў зрушэнне.

 

Тут хмары пакорна ідуць пада мной;

Шумяць, рассякаючы іх, вадаспады;

Пад імі пустэльныя скалы-грамады;

Ніжэй мох лядашты; хмызняк-сухастой;

А там ужо пушчы раскінулі цені,

Дзе птушкі шчабечуць, дзе скачуць алені.

 

А там ужо туляцца людзі ў гарах,

Пасуцца авечкі на росных адхонах,

Сыходзіць пастух да нізінаў зялёных,

Дзе мчыцца Арагва ў крутых берагах,

І коннік убогі ў міжгор’і блукае,

Дзе Церак з вясёласцю дзікай гуляе;

 

Гуляе і вые, як звер малады,

Спажыву пабачыўшы з клеткі турэмнай,

І б’ецца аб бераг у злосці дарэмнай,

І ліжа галоднаю хваляй хрыбты...

Дарэмна! Ні ежы яму, ні спакою:

Гнятуць яго скалы нямою сцяною.



Пераклад: Пятро Глебка

Беларуская Палічка: http://knihi.com