Аляксандар Пушкін

Паэту

Паэт! Не даражы пашанаю народнай.

Міне хвілінны шум паклонаў грамады;

Пачуеш дурняў суд ці смех сурмы халоднай,

Ты цвёрдасць і спакой захоўвай, як заўжды.

 

Ты цар: жыві адзін. Дарогаю свабоднай

На вольны покліч розуму ідзі туды,

Дзе выспеліш любімых дум плады

За подзвіг свой не просячы хвалы лагоднай.

 

Яна ў самім табе. Ты сам вышэйшы суд

Стражэй за ўсіх няўмольна вершыш тут.

Ты ўсцешан працаю сваёй, мастак нястомны?

 

Усцешан? Дык тады хай ганіць тлум яе

І на алтар твайго агню плюе,

Ускалынуўшы твой трыножнік цёмны.



Пераклад: Пятрусь Макаль

Беларуская Палічка: http://knihi.com