Аляксандар Пушкін

Жаданне славы

Калі, захоплены каханнем і пяшчотай,

Укленчыўшы, я на цябе употай

Глядзеў і спадзяваўся: ты мая, —

Ты знаеш, мілая, ці прагнуў славы я:

Ты ведаеш, выгнаннік з ветранага свету,

Самотны, я залічаны ў паэты,

Стамлёны бурамі, заўсёды адзінокі,

Прымаў аднолькава хвалу і ўсе папрокі

І не зважаў на свецкія прысуды,

Калі твой вобраз адкрываў мне цуды,

І дотык твой да галавы імклівы,

І ціхі шэпт: кахаеш, ты шчаслівы?

Другую, як мяне, кахаць не будзеш?

Ты, друг, мяне ніколі не забудзеш?

А я, разгублены, маўчаў ад хвалявання,

Я асалодай жыў і светлым спадзяваннем,

Што ў будучым жахлівы дзень разлукі

Нас абміне. А ўрэшце? Слёзы, мукі,

Паклёп і здрада па душу маю

Абрынуліся... Што ж я, дзе? Стаю,

Як падарожны ў пекле навальніцы, —

Пустыня, змрок, няма дзе прытуліцца.

Цяпер жаданнем новым повен я,

Я славы прагну, каб маё імя

Гучала з кожных вуснаў несупынна,

Каб чула ты яго штодзённа, штохвілінна,

Каб чуткі пра мяне гучалі дзень пры дні

У тлуме свету і у цішыні,

Каб ты прыпомніла маленне да світання

І сад начны ў хвіліну развітання.



Пераклад: Сяргей Грахоўскі

Беларуская Палічка: http://knihi.com