Аляксандар Пушкін

Зімовы вечар

Бура мглою неба крые,

Віхры снежныя ляцяць:

То як звер яна завые,

То заплача як дзіця,

 

То саломаю трывожна

На страсе зашамаціць,

То, як позні падарожны,

У акно загрукаціць.

 

Наша хатка невяліка,

Непрытульна, цёмна ў ёй.

Што, старэнькая, панікла,

Агарнулася журбой?

 

Ці стамілася, мой дружа,

Слухаць буру уначы?

Ці ўздрымнула ты, нядужа,

Белу нітку прадучы?

 

Вып’ем, любая галубка, —

Што ўздыхаць і слёзы ліць!

Вып’ем з гора, дай мне кубка,

Сэрца будзем весяліць.

 

Заспявай мне, як сініца

Ціха ў выраі жыла,

Як дзяўчына па вадзіцу

Рана-раненька ішла.

 

Бура мглою неба крые,

Віхры снежныя ляцяць:

То як звер яна завые,

То заплача як дзіця.

 

Вып’ем, любая галубка, —

Што ўздыхаць і слёзы ліць!

Вып’ем з гора, дай мне кубка,

Сэрца будзем весяліць.



Пераклад: Юрка Гаўрук

Беларуская Палічка: http://knihi.com