Аркадзь Куляшоў

Карусель

 

Бальшаком, на край зямлі і неба,

Я ўсю ночку цёмную ішоў,

Даганяў і абганяў, дзе трэба,

З лубкамі і сітамі дзядзькоў.

 

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

 

Ёсць на свеце роднае мястэчка,

Там штогод бываюць кірмашы;

Міма школы меленькая рэчка

Без мяне адна плыве ў цішы.

 

Мне дакор яе далёкі, звонкі

У забытым чуецца трысці.

Заўтра кірмашовы дзень.

У жонкі

На дзень адпрасіўся:

- Адпусці.

 

У сяброў па школе даўні звычай -

На кірмаш сысціся,

Пагуляць...

І на каруселі маляўнічай

Разам адкружыць хвілінак пяць.

 

Кожны мае дружбака такога,

Захавана ў сэрцы да якога

Прыязні даўнейшай цеплыня.

Кірмашовы дзень,

Гарачыня.

 

Вось у кірмашовы б дзень выходны

З ім ці з ёй зайсці ў куток выгодны

(Ёсць такія на зямлі куткі) -

Раз у сем гадоў павіць вянкі.

 

Пачуццё былое да дзяўчынкі

Нёс і я.

І тут яе сустрэў.

Між густых аглобляў, як між дрэў,

Я іду на аганёк касынкі.

 

А дзяўчына лузганцы кусае

І таксама некага шукае,

І ў вачах блукае неспакой,

І крычу я радасна:

- Пастой!

 

Мы адны з ёй. З нашых - больш нікога.

Той жа рып гармоняў, бубнаў гром.

Тая ж з кірмашу пад гай дарога.

- Што ж, пайшлі?

- Пайшлі...

І мы ідзём.

 

Сем гадоў не бачыліся - раз,

Замуж выйшла,

Добра ладзіш з мужам;

Дзе ж ты, карусель? За ўсё адкружым,

Як усё кружылася за нас.

 

Добры дзень, знаёмыя мясціны,

Карусель,

Крылатая душа!..

Гай шумлівы, гоман кірмаша,

Печанага хлеба водар кмінны.

 

Люты 1939 г.

 




Беларуская Палічка: http://knihi.com