Аркадзь Куляшоў

На полі бою

 

Калі, ідучы, завітаеш

На поле бою старое,

Па надпісу адшукаеш

На ім ты магілу героя.

 

Каб новай набрацца сілы -

Стаміла цябе дарога, -

Прыляж ля яго магілы,

Нібы жывы ля жывога.

 

Прылёгшы, ты ўбачыш неба,

І ў травяным закутку

Скруці з газеты, як трэба,

Любімую ім самакрутку.

 

Бо з часу, як лёг ён пры шляху,

А ўсе праімчаліся міма,

Не чуў ён так блізка паху

Тытунёвага дыма.

 

І не здзіўляйся вельмі,

Не думай, што гэта здаецца,

Калі ў глухім падзямеллі

Ягонае

Сэрца

Заб'ецца.

 

І не здзіўляйся бясконца,

Калі ён адтуль спытае,

Якое на небе сонца

І сінява якая.

 

Бо ён і раней таксама

Любіў задаваць пытанні,

Курыць любіў самакруткі,

Выслухваць апавяданні.

 

Хаця ён і быў пахаваны

Пад музыку, песні, вершы,

Але назваць яго можна

Хутчэй жывым, чым памершым.

 

Перад палком выклікаюць

Яго і цяпер на паверцы,

Калі трапечуцца сцягі

І салдацкія сэрцы.

 

І кожны раз называюць

Пры гэтым і поле бою,

Дзе лёг ён на сталь кулямёта,

Сяброў засланіўшы сабою.

 

1946

 




Беларуская Палічка: http://knihi.com