Аркадзь Куляшоў

На сотай вярсце

 

Ля поплава лазню

Таплю ад паўдня;

Ля поплава злазіць

Дзяўчынка з каня.

 

На вольхах даўгі

Калыхаецца цень.

Прысела. Шляхі

Затамілі за дзень.

 

Сто вёрст адскакала

Пякельных, як вар,

Сто вёрст загарала -

Нябёсы без хмар.

 

- Дазволіш, - смяецца, -

Папарыцца мне?..

Ты ж баншчык, здаецца?

Адказваю:

- Не.

 

Я так - летуценнік,

У бацькі ў гасцях,

Бярозавы венік

Трымаю ў руках.

 

Пяю табе славу,

Духмяны лісток,

Ты жаркую паву

Прывабіў здалёк.

 

Яна маладая,

І я - малады.

Размова такая:

- Адкуль вы?

Куды?..

 

Кароткая стрэча

На сотай вярсце.

З маланкай пад вечар

Хмарынка расце,

 

Спяшае наехаць,

Нахлынуць на нас;

Развітвацца - нехаць,

А трэба, а час.

 

З трывогай на хмарку

Глядзім, а маглі б

Ісці з ёй да парку -

Да школьных да ліп.

 

Конь пасвіўся б сыта

У лузе, а мы б

Пад самае жыта

Пабегчы маглі б.

 

Пасеўшы ў зацішша,

Вязалі пражмо б,

А сонца ўсё ніжай

І ніжай ішло б.

 

У хвалі прымала б

Яго збажына...

Куды ж паскакала

Так рана адна?

 

Касынкай-зарой

З жытніх бліснула хваль.

Як сэрца за ёй

Парываецца ўдаль!

 

Эх, коні-стаеннікі,

Пыл за сялом...

Духмяныя венікі,

Чэрвеньскі гром!

 

Люты 1939 г.

 




Беларуская Палічка: http://knihi.com