Аркадзь Куляшоў

Пра вечнае пяро

 

Мне вечную ручку з пяром залатым

Прыслалі з усходняй краіны,

Каб мір бараніла служэннем сваім

Яна да апошняй хвіліны.

 

Пяро навастрыў я, саджуся за стол,

За зброю такую не сорам,

А толькі ўжо чую: капаецца дол

Яшчэ не напісаным творам.

 

Нянавісць з рыдлёўкаю, зайздрасць з дубцом,

Варожасць з крывою сякерай

Застылі ў маўчанні над вечным пяром,

Што думку злучае з паперай.

 

Чакаюць, каб час загадаў ім хаваць,

Пяском засыпаць бессардэчным

Надзённыя вершы, якія пісаць

Пяром я адважыўся вечным.

 

Хто ўздумаў прыслаць далакопную знаць,

З якой знакамітай дзяржавы?

Што так непакоіць, хацеў бы я знаць,

Майстроў далікатнае справы?

 

Чаму іх намерам, чарнейшым ад хмар,

Далося пяро маё ў знакі?

Яно мне - японскіх таварышаў дар

У памяць ахвяр Нагасакі.

 

Пішу я, нянавісці злоснай назло,

На гібель варожасці лютай,

Каб іх нелюдское злачынства было

Апошняй людскою пакутай.

 

Злачынцаў ліхіх - далакопаў старых

Я сам адспяваю спачатку,

І хай тады вечнасць на песнях маіх

Нявечнасці ставіць пячатку.

 

1961

 




Беларуская Палічка: http://knihi.com