Аркадзь Куляшоў

«Сышлося неба з акіянам блізка...»

 

Сышлося неба з акіянам блізка:

На горы хваль кладзецца хмар туман.

Мне хораша! Не грозны акіян

Мяне гайдае, а вякоў калыска.

 

Я слухаю - ужо не чалавек -

З маўклівым, невыразным захапленнем

Да болю блізкі шум водазмяшчэннем

У міліярды міліярдаў рэк.

 

Я адчуваю, як насустрач сушам

Нясуць мяне ўспаміны, а не сны,

І там мяне перадаюць яны

Другім шляхам, другім вятрам і сцюжам.

 

Дзіця вады, паўзу я ў глыб лясоў,

Развітваюся з берагам пясчаным,

Каб чалавекам, з глыбіні вякоў,

Устаць і зноў сустрэцца з акіянам.

 

1962

 




Беларуская Палічка: http://knihi.com