Булат Акуджава

Вясна

Неба сіняе, як на карцінцы.

Ранак. Ціша. Прамень ля шчакі.

Усміхаецца жук на былінцы,

быццам ён імяніннік які.

 

Свет змарыўся ад завірухі,

кожны ўдосталь расцвелены ёй.

Колькі б слоў пра зіму я ні слухаў —

ды навошта ж быць доўгай такой...

 

Снег — не ўбачыш, дзе хто ледзянее;

ноч бяздонная, быццам турма;

замяла ўсё жывое завея,

а навошта — не помніць сама.

 

Хто згубіўся ў тых сініх буранах,

той міжволі сляпы і нямы...

Не ўжо — збаўце ад формул складаных,

ад пракуд і вар’яцтваў зімы.

 

Дзякуй богу, званочкі ў пупышках

перагукваюцца ўсё званчэй.

Хай вясна легкадумная крышку —

дык затое ж і дыхаць лягчэй!

 

П’е прырода вясны насалоду,

зорка ў небе і звер у лясах;

і з-пад самага сэрца ў народа

вырываецца доўгае «ах!».

 

1974



Пераклад: Васіль Зуёнак

Беларуская Палічка: http://knihi.com