Цётка

Мора

(Рэвалюцыя няродная)

Не такое цяпер мора,

На такі у хвалях шум:

Цяпер бурна, страшна мора!

Хваля поўна дзікіх дум.

 

Мора вуглем цяпер стала,

Мора з дна цяпер гарыць,

Мора скалы пазрывала,

Мора хоча горы змыць.

 

Мора злуе, крэпнуць хвілі,

З дзікім шумам бераг рвуць;

Гром грыміць за вёрсты-мілі,

З мора брызгі ў неба б'юць.

 

Месцам хваля стогнам рыкне,

Месцам плач сарвецца з губ,

Месцам бераг болем ікне,

Гром грыміць у тысяч труб.

 

Мора зброіцца палкамі,

Шум русалак разбудзіў,

Запаліўся смок агнямі,

Неба чорны гнеў пакрыў.

 

Бог сярчае: злая бура

Псуе вельмі святы сон.

Б'ецца, рвецца ўся натура,

Аж дрыжыць нябесны трон.

 

Трон дрыжыць, не спяць прарокі,

Бог склікае святы сход;

А там радзяць, што аблокі

Мусяць штурм пусціць у ход.

 

Бой пачаўся. Войска бога

Залпам паліць ў горды хвіль...

Мільён згіне, — нова змога

Расце крэпка праз сто міль.

 

Растуць сілы мора злога,

У размаху відзен гарт;

Не адступяць войскі бога...

Бой пачаўся не на жарт.

 

Такі бой вякамі жджэцца,

Такі бой гігантаў дасць,

Ў такім баю толькі грэцца,

Ў такім баю толькі пасць.




Крыніца: Беларуская літаратура : хрэстаматыя / [складальнікі: У. В. Адамчык, М. В. Адамчык]. - Мінск : Сучасны літаратар, 2004. - 1007 с.

Беларуская Палічка: http://knihi.com