Данута Бічэль-Загнетава

Словам Скарыны

Ад маленства за працу

берымося старанна,

каб закрэсліць

да нас непавагі прысуд!

У шаснаццатым веку Францішак Скарына

несмяротнай душой узвышае наш люд.

 

Колькі ж можна губляць,

каб людзьмі называцца?

Вось Скарына сумеў засланіць сабой сам

годнасць роднага слова

без гучных авацый,

што ў прадмове да кніг друкаваных

сказаў.

 

Ці ж з блакады вякоў

не здалеюць унукі

між братоў

яго Кнігу у вечнасць пусціць!

Патрымаемся,

узяўшыся моцна за рукі

на высокіх пляцоўках

і ў вёсках пустых,—

працавітыя, смелыя, моцныя духам!

 

На віхуры сядайце,

за руль, за стырно.

I не страшны ніякія нам завірухі.

Наша роднае слова далёка чутно.

 

Прыклад чыстай любові,

якой не скарылі, даў Скарына...

Праз пяць мімалётных вякоў

у праслаўленым Полацку,

мовай Скарыны

уваскрошаны з праху,

спаткаемся зноў...




Крыніца: Бічэль-Загнетава, Д.I. А на Палессі : Вершы і балады / Данута Бічэль-Загнетава. - Мн. : Маст. літ., 1990.- 158 с.

Беларуская Палічка: http://knihi.com