Данута Бічэль-Загнетава

Вершатворца Сімяон Полацкі

 

Жыў-быў паэт,

толькі слову-малітве адданы,

рупны настаўнік, манах,

міласэрдзем гарэў.

Музу епіскап Каліст

закаваў у кайданы.

Кінуў у замак.

Пасля перакінуў у хлеў.

 

Меў той епіскап да палачан

як бы літасць,

пашкадаваў ён паэту ратуг і дабра.

Птушку-душу згаладнелую звабіла сытасць.

Не абмінуў ён спакусы ўцячы да цара.

 

Жыў там пры царскіх палатах

амаль што ў раскошы.

Панегірычных напеваў шчэ Русь не пяе.

Ды палачане — муляры і кніганошы,

рыбы — віры,

птушкі ведаюць гнёзды свае.

 

Як мог пакінуць свой горад,

што досвітак зорны!

Свет галубніцы захмарнай у манастыры!

Сціплы асветніцкі лёс памяняць на прыдворны!

Нават імя родны горад яму падарыў.

 

Не прыгадала б у Полацку людным аб гэтым —

сэрца запоўнена шчырым сумоўем. Але

на бескарысця супынку сустрэла паэта —

тварам да неба на старадаўняй піле

зоркам іграў сваю песню, пакуль не паблеклі.

Прадзедаў шлях услаўляў малады беларус.

Шчэ не купілі за грошы ні людзі, ні ў пекле.

Але вакол аж кішэла ад розных спакус.

 

Здраду бацькоўскаму слову, няславу пісьмёнаў

час літасцівы

і з ганьбай з душы не сатрэ.

Гэты, з пілой, адпакутуе за Сімяона…

Рукапіс вершаў на бацькавай мове згарэў.

 

Вусны вякоў не залепіш маўчання пячаткай.

Рукапіс тлее. Сорам не тлее ў агні.

Продкаў віна ападзе на рамёны нашчадкаў

ганьбай і горам.

Не забывайма віны!

 

Хіба Радзіма сама зберагаць нам павінна

у галубніцы пад месяцам годны пасад?

А за плячыма ўзыходзіць Францішак Скарына —

вечнага месяца ў даўнасць і прышласць пагляд.

 

Звязаны з людствам пярэвіткай крэўнасці ў лёсе,

братняй крывёю і доляй — мы, крывічы.

Гонар паэту спаліцца паходняй на стосе

перад народам, песню яго пеючы.




Крыніца: Бічэль-Загнетава, Д.I. А на Палессі : Вершы і балады / Данута Бічэль-Загнетава. - Мн. : Маст. літ., 1990.- 158 с.

Беларуская Палічка: http://knihi.com