Якуб Колас

Не бядуй!

Не бядуй, што сонца нізка,

Што прыходзіць нудны дзень,

Не бядуй, што восень блізка

I на дол кладзецца цень.

 

Не бядуй, што снег халодны

Скрые землю ад вачэй:

Не загіне край твой родны

У тэй цемені начэй!

 

Будзе час, і снег растане,

Прыйдзе зноў да нас вясна,

Ветла з неба сонца гляне,

Ачуняе старана.

 

Не бядуй, што цяжка стала

Жыць у вечнай цемнаце,

Што нас доля вечна гнала,

Што жывём у беднаце.

 

Не бядуй, што звіслі хмары,

Што нам сонца не відаць,

Не бядуй, што ўноч пажары

Сталі неба заліваць, –

 

Дымам пойдзе ўсё ліхое,

Усё, што душыць нас і гне.

Вер, брат, – жыцце залатое

Будзе ў нашай старане.

 

[1907]




Беларуская Палічка: http://knihi.com