Ян Чачот

Да мілых мужычкоў

Ды і я вам памагу

    Песеньку спяваці,

Ды і я ж між вамі ўзрос

    Пры бацьку і маці.

 

I мне Бог на свеце даў

    Гора гараваці,

Штобы лепш я вас любіў

    I ўмеў спагадаці.

 

Ой, што ж вы напелі тут,

    Ды якога дзіва!

Шкода, што на голас ваш

    Старонка драмліва.

 

Але як прачнецца з сну

    Гэта Дабрадзейка,

Пэўна, будзе слухаць вас

    Лепш, як салавейка.

 

Будзем колісь так і мы,

    Як тыя гуралі,

Што пан даў ім есць і піць,

    Яшчэ й грошы бралі.

 

Трэба толькі слухаць нам

    Рады таго татка,

Што то казаў гараваць,

    Каб аджыла хатка.

 

Толькі, мусіць, той сынок

    Не піў, як мы, водкі,

А то б яму вялеў ён:

    Кінь і мёд салодкі.

 

Ой, гаруйма, братцы, мы,

    Кіньма горку жлопель,

Што не з жыта гоняць ўжо,

    А з аўса, з картопель.

 

Кіньце першы, жонкі, вы,

    Мілыя дзяўчаты,

Доля, шчасце зачне жыць,

    Дзе цвяроза хата.

 

Благаславіць будзе Бог

    Ў каморы, аборы,

I не будзе такі люд

    Бяссільны, як хворы.

 

Ой, каб колісь нам дажыць

    Да такой паправы,

То запеў бы з вамі я,

    Што нам Бог ласкавы!




Крыніца: Беларуская літаратура : хрэстаматыя / [складальнікі: У. В. Адамчык, М. В. Адамчык]. - Мінск : Сучасны літаратар, 2004. - 1007 с.

Беларуская Палічка: http://knihi.com