Янка Купала

Беларус

Бачу: змарнелы цень ідзе нейкі,

Бедная світка спіну ахінае,

І галава над лахманнем сівая,

Ногі крывыя ў лапцях старэнькіх.

 

Твар у барознах, нібы ніва тая,

Цені прыгнечання, лёсу тут здзекі,

Выцвілі вочы, апухлі павекі,

Хрыпла слабымі грудзямі ўздыхае.

 

Вось беларус, што гаруе і верыць,

Вось беларус, якога скруціла

Ў багне бядоты цемра-хімера.

 

Можнасць ягоная - домік пахілы,

Мэта ў жыцці - саха і сякера,

Гору сканчэнне - карчма і магіла.

 

1906

 



Пераклад: Уладзімір Мархель

Беларуская Палічка: http://knihi.com