Янка Купала

Чаму?

Няма для духа вольнага граніцы, меры,

Дзе б ён сягнуць не смеў, дзе б ён не узлунаў;

У хаосе быцця, у цьме ўсясветных з'яў

Ён не ніштожыцца, ў сябе не губіць веры.

 

Яму да тайнаў душ і сэрц адкрыты дзверы,

Ўсё тое спазнае, што бег сталеццяў не спазнаў;

Як фенікс з попелаў, узносіцца з канаў,

На дно якіх яго спіхаюць цемраў зверы.

 

Магутны, векавечны, створан з сонц мільёнаў,-

Гром, перуны ў руках трымаць, спыняць не слаб,

Хоць бы ў агні кіпеў, ў віхрах марозаў зяб...

 

Аднак чаму ж ты там нішто, дух непрыгонны,

Дзе, дружна звонячы ў кайданы ўсімі тоны,

Крывёй, пажарамі частуе раба раб?

 

1915

 




Беларуская Палічка: http://knihi.com