Янка Купала

Для зямлі прадзедаў маіх...

Я табе, зямля мая прадзедаў маіх,

Не патраплю нічога жалець на свеце,

На свет цэлы гатоў твой прыгон апеці

І ўзнясці пасад на магілішчах тваіх.

 

Я цябе душой рад бы сваёй сагрэці

І карону сплесці з сонца, зор залатых,-

На цябе карону ўзлажыць, каб хоць на міг

Заяснела ты ў цяжка дабытым цвеце.

 

За цябе загінуць гатоў я ў барацьбе

З крыўдай той, што цярпіш ад людзей і Бога,

Ад чужынца і ад сына свайго сляпога...

 

Буду ў вечнай мучыцца жальбе і кляцьбе...

І за гэта толькі прашу, малю цябе:

Не гані ты мяне ад свайго парога.

 

1912

 




Беларуская Палічка: http://knihi.com