epub
 
Падключыць
слоўнікі

Янка Купала

Доля ўдавы

Як гляну я, гляну ў свет зрэнкай хмурліваю,

Ў свет гэты, што поўны няпраўды благой,—

Злятаюцца думы ў душу нешчаслівую,

І вырвецца песня, абліта слязой.

 

Дарэмна на долю гляджу чалавечую,

Не бачу шчаслівых ў жыццёвым кругу,

А долю ўдавы ды і кожну кабечую

Найгоршай з найгоршых назваць я магу.

 

Ніхто за сіротку-ўдаву не заступіцца,

Ад злосці і крыўд не бароніць ніхто,

А крыўдзіць жа сільныя слабых не скупяцца

Людскому сумленню і праўдзе назло.

 

Расце сярод поля сасонка высокая,

І віхры, і хмары шалеюць над ей;

Жыве без апекі ўдава адзінокая,—

Як хвойка ад бураў, цярпіць ад людзей.

 

Не знала яна з мужам шчасця вялікага,

Не раз аблівалася сэрца крывёй,

Цяпер жа ад ворагаў пошасці дзікае

Не знае спакойнай часінкі адной.

 

Падобная ў полі нязжатаму коласу,

Змагацца прымушана з зменным жыццём.

І скаргаў яе справядліваму голасу

Няма рэха чулага ў сэрцы людском.

 

Сваймі мазалямі — адвечна крывавымі —

Павінна на хлеба кусок зарабляць

І з крыўдамі, з здзекамі біцца няправымі,

Аб прышлых днях думаць, дзяцей гадаваць.

 

1906




Беларуская Палічка: http://knihi.com