epub
 
Падключыць
слоўнікі

Янка Купала

Дзе ні вылеці з няволі...

Дзе ні вылеці з няволі,

Ад пачатку да канчатку,

Ўсюды ўбачыш сваё поле,

Ўсюды ўбачыш сваю хатку.

 

Ўсюды ўбачыш чалавека,

Што цямнотай цябе разіць,

З слязой вечнай пад павекай,

Вечна ў лапцях і сярмязе.

 

Хоць жа сэрца, што за сэрца!

Лгання, хцівасці не знае,

Жывучы ж у паняверцы,

Толькі гора к збыццю мае.

 

Горам чорным, ой, багата

Надарыла люд наш доля;

Гора ў хаце і за хатай,

Гора ў полі і за полем.

 

Вецер хаткаю калоце

І па шчылінах галосіць,

Гаспадар злёг ад калоцця,

З дзяцьмі жонка есці просіць.

 

Пустка ў свірні і ў адрынцы,

Свінка хоча штось здыхаці,

Вые сучка на дзядзінцы —

Памрэ нехта ў гэтай хаце.

 

А у полі на загонах

Аруць віхры, барануюць,

Хутка, дружна, не натужна

Шнуры вузкія руйнуюць.

 

Далей—паркай сытай шпарка

Праляцеў пан у карэце,

А за ім паштовай паркай

Прэ чыноўнік на рассвеце.

 

А на пустцы апаўночы

Ведзьмы, чэрці пяюць, граюць,

То смяюцца, то рагочуць,

Знахароў-вужоў склікаюць.

 

І ўсё гэта, хеўра гэта:

Ветры, віхры і сабакі,

Ведзьмы, чэрці з таго свету,

Пан, чыноўнік, ваўкалакі,—

 

Ўсе навыперадкі пруцца,

Гікам, смехам чартаўскімі

Заліліся і нясуцца,

Аж зямля стогне пад імі.

 

А за імі, нібы хмара,

Йдзе мужыцкае ўслед гора,

Праз пасевы, праз папары,

Так сягоння, як учора.

 

І мужык — пан у старонцы —

Гора гэта вечна бача,

Бача, што толькі ў карчомцы

І ў магіле ён не плача.

 

10 жніўня 1906




Беларуская Палічка: http://knihi.com