epub
 
Падключыць
слоўнікі

Янка Купала

Янка Канцавы

Янка Канцавы —

Гаспадар не злом,

Гэткай галавы

Пашукаць з агнём.

 

Што ні зробіць ён —

На дзівы усім:

Дзівіцца Лявон,

Дзівіцца Яўхім.

 

Сонца на паўдня —

Ён тады ўстае,

Рухне, як свіння,

Сядзе — пазяе.

 

Змыўся, рукавом

Выцер нос і, вот,

Бульбай з праснаком,

Надзяе жывот.

 

Сяк ды так пад’еў,

Вылез з-за стала,

Вопратку ўздзеў,

Шапку зняў з кала;

 

Падышоў к вадзе —

Хочацца, знаць, піць —

І к рабоце йдзе,

Чуць нагой вурзіць.

 

«Слепака» запрог

У саху з дугой,—

Пугай шлёг ды шлёг,—

Ну, ваўкі з табой!

 

Як шнур запахаў

Гэты наш Янук,—

Не знаць, ці араў,

Ці парыў парсюк.

 

Вытухшых зярнят

Па раллі патрос;

Будзе збожжа шмат —

Мо і больш за воз.

 

Ну, во ўжо і час

Выбрысці з касой,—

Хто ж ахвоцен з нас

Уставаць з зарой?

 

Янка ж — маладзец!

Рана рад устаць.

Каб — пусты канец!

Не цягнула спаць.

 

Як там ні было —

Неяк пакасіў;

Жніва навярзло —

Зжаў і павазіў.

 

Янка сяк, то так

Лета прамадзеў,

Стаў жыць не ’бы як,—

Стаў есць больш, як еў.

 

Хутка, да Пакроў,

Збожжа змалаціў,

Але чорт падвёў —

Чыншу не плаціў.

 

Стараста, як кнут,

Хоць як ні прасі,—

Штодня тут і тут:

Чынш плаці, нясі.

 

Магазыннік, той —

Ані адагнаць:

— Ссып мне, што вясной

Браў шнур засяваць.

 

Янка рад, не рад,

А дыхнуць ані,

Быццам той скурат,—

Круціцца ў агні.

 

Толькі ўсё яму

Гора як ні ў чом:

Прэцца у карчму

З поўненькім мяшком.

 

Еўна — хітры жыд,

Шмат жыў на вяку...

Цэлы рай адкрыт

Янку-бедаку.

 

Шумна ў карчме,

Янка водзе рэй,—

Гэтым рукі жме,

Тым піць лье скарэй.

 

Тыча пад бакі

Сойкі для другіх;

Весялы такі,

Абдымае ўсіх.

 

Лоўка падгуляў,

Выбрыў за карчму;

Гразі і канаў

Ўжо няма яму.

 

Мчыцца, быццам пан,

Колы трах-тарах!

У вачах туман,

Немач у нагах.

 

Прыляцеў на двор,

Злез, у хату йдзе,

Дзверы ўжо адпёр,

Песню ўжо вядзе,

 

Песню-крык гу-га!

Увайшоў, глядзіць,

Аж тут качарга,

Як з нябёс, ляціць.

 

Не ўспеў што сказаць,—

Трудна,— хлоп ды хлоп!

Ой, шалёны, знаць,

Хрысціць бабаў поп!

 

Неяк жонку змог,

Выгнаў дзеці вон,

Спаць на печы лёг...

Май жа райскі сон.

. . . . . . . . .

Дзівіцца ўвесь свет,

Што так гол Янук,

Дзіваваўся дзед,

Дасца дзіву ўнук.

 

1906




Беларуская Палічка: http://knihi.com