epub
 
Падключыць
слоўнікі

Янка Купала

Казка аб песні

Даўно ўжо, даўно з тэй пары адбылой

Сталеццяў мінула нямала,—

Між небам блакітным і чорнай зямлёй

Святляная думка лунала.

 

Яна аглядала бязмежны прастор,

І пасынкаў бачыла долі,

Што рукі з зямлі працягалі да зор

І ў цемры каналі паволі.

 

Быў жыць адзінока надзел бедакоў,

Нішто іх з сабой не лучыла —

Ні крыллі свабоды, ні скруты акоў...

Адна толькі маці-магіла.

 

Не ўмелі змагаць грамадою нягод

І Бога хваліць грамадою;

Па шчасці нязведаным грэшны народ,

Як каня, ўздыхаў, за вадою.

 

І шкода зрабілася думцы людзей,

Што чахлі, як чэрві у плесні,—

І з высі зышла к ім, як дух-яснавей,

І вольнай змянілася песняй.

 

У тысячы светачаў, сонц залатых

Яна разлілася між імі,

Развеяла цемры, ўзлячыла сляпых,

Сваё, іх праславіла імя.

 

Пры песельным звоне народ акрылеў,

Зарухаўся шчасцем, свабодай,

У бітвах верх браў і свой боль адалеў,

Не страх быў змагацца з прыродай.

 

І многа лет цешыўся, ў радасці цвіў

І ў долі, і ў волі без меры,

Аж покуль ён песні сваёй не ўгнявіў

І светлай не здрадзіў ёй веры.

 

За ласыя словы, за золата звон

Чужацкай шукаць стаў апекі;

Чужынцы запрэглі народ у прыгон,

А песню аддалі на здзекі.

 

Як славай праз песню палаць стаў, так згас,

Хілеці ізноў стаў памалу;

Папробуе песню — йшчэ звоніць падчас,

Толькі не так, як бывала.

 

Гібелі зноў людзі у спеку, ў мароз

І долі і волі збыліся,

І страшная кара пасцігла іх лёс:

Народ сваёй песні забыўся.

 

Мінае сталецце, другое ідзе,

Не песняй, а путамі звоне,

І вечную гібель народу вядзе,

Народ жа ўсё стогне і стогне.

 

З лет бегам патомкі, пасля доўгіх бед,

Аднекуль зноў песню дасталі,—

І думалі з ёй, як калісь, дзівіць свет,

Палаць зноў у даўнешняй хвале.

 

А толькі іх душ ажывіць не магла

І к шчасцю масціці гасцінец...

Бо думка, бо песня... чужая была...

З ярмом даў і песню чужынец!

[1913]




Беларуская Палічка: http://knihi.com