epub
 
Падключыць
слоўнікі

Янка Купала

Мужык

Што я мужык, усе тут знаюць,

І, як ёсць гэты свет вялік,

З мяне смяюцца, пагарджаюць,—

Бо я мужык, дурны мужык.

 

Чытаць, пісаць я не умею,

Не ходзіць гладка мой язык,

Бо толькі вечна ару, сею,—

Бо я мужык, дурны мужык.

 

Бо з працы хлеб свой здабываю,

Бо зношу лаянку і крык,

І свята рэдка калі знаю,—

Бо я мужык, дурны мужык.

 

Галеюць дзеці век без хлеба,

Падзёрты жончын чаравік,

Не маю грошы на патрэбу,—

Бо я мужык, дурны мужык.

 

Заліты потам горкім вочы;

Ці я малы, ці я старык,—

Працую, як той вол рабочы,—

Бо я мужык, дурны мужык.

 

Як хвор ды бедзен — сам бяруся

Лячыць сябе: я чараўнік!

Бо я без доктара лячуся,—

Бо я мужык, дурны мужык.

 

Што голы я, павінен згінуць,

Як той у лесе чашчавік,

І, як сабака, свет пакінуць,—

Бо я мужык, дурны мужык.

 

Але хоць колькі жыць тут буду,

Як будзе век тут мой вялік,

Ніколі, браткі, не забуду,

Што чалавек я, хоць мужык.

 

І кожны, хто мяне спытае,

Пачуе толькі адзін крык:

Што хоць мной кожны пагарджае,

Я буду жыць! — бо я мужык!

[1905]




Беларуская Палічка: http://knihi.com