epub
 
Падключыць
слоўнікі

Янка Купала

На старую ноту

Свеце месяц, свеце

З вечара да рана,

Арэ мужык поле

Не сваё, а пана.

 

Не сваё так поле

Мужычок пахае,

Бо сваёй зямелькі

Так нямнога мае.

 

Пахае, пахае

І галосіць песні,

Ўвесь потам пакрыты,

Ўвесь крывавай плесняй.

 

У даль у шыроку

Гоне думкі роем,

Гоне іх і ў прышласць

Глядзіць з неспакоем.

 

Вось надыйдзе восень,

Двор багацце зложа,

Будуць поўны торпы

І сена, і збожжа.

 

Весела пан з паняй

Едзе за граніцу,

Мужыку ж хоць зубы

Злажы на паліцу.

 

Аручы чужое

Ад Юр’я да Спаса,

Сабе й не згарусціў

К восені запасаў.

 

Бясхлеб’е глухое

На стале засядзе,

Яго з дзецьмі, з жонкай

Пасвара, павадзе.

 

У карчму загоне

На гора-забаву,

Кажушок, бравэрку

Даць скажа ў заставу.

 

Свісне ў хаце холад,

Свісне папацёмку,

А ў бары у панскім —

Сосна у сасонку.

 

І шумяць сасонкі

Мужычку над вухам:

Кінь смутныя думкі,

Кінь ды будзь ты зухам.

 

Надыйдзе гадзіна,—

Зямелькі прыбудзе,

Запануе доля

У бедным у людзе.

 

Мужычок сасоннік

Чуе і не чуе,

Арэ й ціха плача,

Аб долі бядуе:

 

Не шумі, бор панскі,

Так удзень і ўночы,

Пакуль сонца ўзыйдзе,

Раса выесць вочы.

 

Раса выесць вочы,

Пот цела паране,

Пакуль будзе ў хаце

Долі панаванне.

 

[1905-1907]




Беларуская Палічка: http://knihi.com