epub
 
Падключыць
слоўнікі

Янка Купала

Па даўгінаўскім гасцінцы

Мінск — Акопы

Пусціўшы дома пагалоску,

Што я нядуж, лячыцца час,—

Пакінуў горад, еду ў вёску

Набраць здароўя на запас.

 

Трухкоча брычка па дарозе,—

Сам Разымблюм за фурмана,—

Мяне ж падкідвае на возе

Ад ям, калдобін і канаў.

 

Дарогі нашы, ой, дарогі!

Былі няважны для язды,—

Цяпер сам чорт паломіць ногі,

На хвост нагоніць верады.

 

Ах вы, шляхі!..

З гары на горку

Кульдык-кульдык, то ўвысь, то ўдол;

Збярэшся з думкай на гаворку,

А тут пад зад цябе вандол...

 

Конь пазірае ўбок з укоса

На плех мурожны пад кустом

Ды круціць-верціць пад сам носам,

Як той кадзільніцай, хвастом.

 

Абапал высяцца прысады,

А дрэвы пэўне па сто год —

Было іх больш, дый далі рады:

Працерабіў іх свой народ.

 

Гляджу на звалены бярозы,—

Маркотна думкі пацяклі:

Змаглі вы буры і марозы,

Людской сякеры не змаглі.

 

А людзі? Ведама, як людзі,

Як кожны наскі чалавек:

Садзіць сягоння тое будзе,

Што ўчора так нядбала ссек.

 

Бяжыць пад коламі гасцінец,

Бягуць прысадзіны назад.

Вакол бясконца свет-дзядзінец,

Палеткі, вёскі, лес, як сад.

 

Знаёмы гэты мне шлях родны,—

Даўгінаўскі вядомы шлях!

Які нёс годных і нягодных

На векавых сваіх плячах.

 

З Даўгінава ў Мінск балаголы

Па ім, бывала, дзень у дзень...

Ад дзёгцю пах, скрыпня ад колаў,

Шум ад людзей...

І ўсё, як цень!

 

Як сон нязбытай абяцанкі...

Заціхнуў шлях, як птах зімой,

Цяпер даўгінаўскай фурманкі

Ты не спаткаеш, браце мой!

 

Ты не спаткаеш стуль суседа,

А мо й матулі з вас які...

Былі сваймі у шчасці, ў бедах,—

Цяпер чужыя чужакі.

 

Ды ані вестачкі адтуля,

І нібы сам адтуль далей,

Адно пачуеш, як зязюля

Кукуе там, як і даўней.

 

А воўк завые — адгалоскі

Лятуць сюды, калі дзень ціх,

Як бы і воўк адгэтуль вёскі

Забыць не можа там — у іх.

 

Для птушкі вольнай і для звера,

Як і для думкі — ўвесь ім свет!

Для іх не ўпішаш на паперы

Ні меж гранічных, ні пікет.

 

Калісь мы ў Рыгу збожжа везлі,

Цяпер зямлі завезлі часць...

Але ж куды мы, думка, ўлезлі?

Глядзі, наклічама напасць!

 

Ану, мой косю!

Што там?

Пустка...

Вярні з гасцінца ўбок гужом!

Бо далей — «пропуск», і... «пшэпустка».

Стань, Разымблюм!

Акопы ўжо!

1926




Беларуская Палічка: http://knihi.com