epub
 
Падключыць
слоўнікі

Янка Купала

Падыйдзі...

Падыйдзі, пасядзі, паглядзі

Ў мае вочы, заліты слязьмі,

Спяі песню, нуду развядзі,

Пачаруй хараствамі сваймі.

 

Я адзін, мне так смутна! Нуда

Душу муча, сон гоне з павек,

Ты ж — вясёлая, ты — малада,

З табой быў бы шчасліў чалавек.

 

Ты пяеш — салавейка пяе,

Твар твой — сонца паглёд залаты,

Зоры светлыя — вочы твае,

Ты уся — з неба анел святы.

 

Ты не йдзеш — к табе думкай бягу,

Табой брэджу на яве і ў сне;

Прыйдзеш ты — гаварыць не магу...

Ты, дзяўчынка, замучыш мяне.

 

Кажуць людзі, што ты неўнарок

Ад усіх на сяле найбядней...

На чале на дзявочым вянок —

Ад скрынь золата, скарбаў мілей.

 

Грошы я пражыву, як нажыў,

Або ўкрадзе благі чалавек;

Тваё ж сэрца, цябе каб здабыў,

Хто праз цэлы мне выдзера век?

 

Дык хадзі ж, не стыдайся, к грудзям

Сваім белым мяне прыгарні;

Дай мне шчасця на зайздрасць людзям,

Спяі песню, нуду разгані.

 

[1906-1910]




Беларуская Палічка: http://knihi.com