Янка Купала

Паязджане

Распаўзлася па абшары

Сцюжным пухам, сцюжнай марай

Папаўзуха-завіруха -

Злога духа злыбядуха.

 

Ў полі дымна, ў полі цёмна,

Беспатольна і заломна,

Ні пуціны, ні упыння,

Як у вечнай дамавіне.

 

Як у моры, ў белым снегу,

Без днявання, без начлегу,

Ў бездарожжа, ў беспрыстанне

Едуць, едуць паязджане.

 

Едуць, едуць, ані следу,

Ні праслуху, ні прагледу,

Ні прасвету, ні надзеі, -

Ўсё ў зацьмішчы, ўсё ў завеі.

 

Папаўзуха-завіруха

Шэпча, шэпча штось да вуха

Аб музыцы-дудаграі,

Аб пшанічным караваі.

 

Снежным надзячы начлегам,

Пасыпае сном і снегам,

Лазам лезе ў сэрца, ў вочы,

Зазірае патарочай.

 

Маладога к маладусе,

Свата к свацці-пасядусе,

Да закосніцы закосню

Жах прытульна прыкаросніў.

 

Прытуліліся, як дзеці,

Як галубкі на рассвеце,

Як нішто ні знаць, ні ведаць,

І ўсё едуць, едуць, едуць.

 

А над імі збеядуха,

Папаўзуха-завіруха,

Снежнай хустаючы вехай,

Захліпаецца ад смеху.

 

1918

 




Беларуская Палічка: http://knihi.com