epub
 
Падключыць
слоўнікі

Янка Купала

Паніч і Марыся

Свеце месяц, свеце,

Як дзюрка ў сярмязе;

Паніч за мужычкай

Безустання лазе.

 

Дваццаць год Марысі,

Кроў іграе ў целе,

З панскім сынам ночкі

Каратае, дзеле.

 

«Марыся, Марыся! —

Гавора ёй маці: —

Кінь на паніча так

Вачыма міргаці».

 

Яна як не чуе

Матчыных мараляў:

Спусці маці з вока,—

Дзеўка й загуляла.

 

Пад лясок, за вёску,

Бы далей ад дому,

Ляціць на спатканне

К панічу ўдалому.

 

Што з сабой там робяць,

Як час каратаюць? —

Гэта хіба толькі

Муж і з жонкай знаюць.

 

Свеце месяц, свеце,

Як лысіна ў пана;

Мусіць быць нарэшце

Песня даспявана.

 

Ад пакус і ўцехаў

Крок адзін к пакуце,—

Быці бабай дзеўцы

Часам чорт паплуце...

 

Панічу з паненкай,

З багатай Амэляй,

Ужо рукі хусткай

Ксёндз вяжа ў касцеле.

 

Панічова ж любка,

Марыся ўдалая,

На прылёты бусла

Слёзна паглядае.

 

Марыся, Марыся!

Галоўкі не чухай,—

Не слухала маці,

Бабкі цяпер слухай.

 

[1905-1907]




Беларуская Палічка: http://knihi.com