epub
 
Падключыць
слоўнікі

Янка Купала

Перад будучыняй

Стаім мы перад будучыняй нашай

І ўсё варожым, сочым ейны ход...

Ці ўскрэснем мы з душой, ўпаўшай, звяўшай,

Каб выйсці ў свет, як нейкі здольны род...

 

Сягоння мы жывём, і ўдзень мы блудзім

Пад маскай, асляпляючаю нас,

І што сказаць самім сабе і людзям,

Не ведаем, не можам, хоць і час.

 

Заціснуты, задушаны, як мышы

Пад жорсткім венікам, з усіх бакоў,

Шукаем, як сляпыя, не згубіўшы

Таго свайго, што наша ад вякоў.

 

Пакрыўленыя колісь нашы душы

Дагэтуль выпрастаць не ў моцы йшчэ;

Снуёмся, ў думках зводных затануўшы,

А хтось, а штось і мучыць і пячэ.

 

Цябе чакаем, будучыні нейкай,

Што прыйдзеш, недзе ўсіх нас павядзеш,

І гінем марна пад чужой апекай,

Адбіўшыся ад родных вехаў, меж.

 

А хтось далёкі ці хтось, можа, блізкі

Засеў за наш бяседны, сытны стол

І кідае, як з ласкі, нам агрызкі,

А мы к зямлі з падзякай гнёмся ўпол.

 

Нявольніцтва й жабрацтва так нас з’ела

І так нам высмактала з сэрца сок,

Што нат у вочы глянуць, плюнуць смела

Не смеем, стоптаныя на пясок.

 

Там чутна: Беларусь! Там — Незалежнасць!

А там — «Паўстань, пракляццем»... Ну, а мы?

Мы ў страху... дум крутня... разбежнасць...

Без толку крыллем хлопаем, як цьмы.

 

О так, як цьмы, як спуджаны вароны!..

І слухаем, і нюхаем тут, там:

Які павеяў вецер на загоны,—

Заходні, ўсходні, й ці ад нас, ці к нам?

 

Аграбленыя з гонару й кашулі,

З свайго прыпыну выгнаныя вон,

Мы дзякуем, што торбы апранулі

На нас ды з нашых нітак-валакон.

 

З кійком жабрачым так мы, паўналеткі,

Брыдзём, паўзём у свет — скрозь неўпапад.

І прысягаем, клічам Бога ў сведкі,

Што мы — не мы, што нехта вінават...

 

І так жывём, сябе саміх не знаўшы,

Учора, сёння лазім між канаў...

Няўжо ж бы хто й над будучыняй нашай

Навек залом пракляты заламаў?

 

Няўжо нас не аб’ясніць розум ясны

І не пакінем біцца з кута ў кут?

Няўжо кліч вечны будзе ў нас напрасны —

Кліч бураломны: вызваленне з пут?!

 

1922




Беларуская Палічка: http://knihi.com