epub
 
Падключыць
слоўнікі

Янка Купала

Сыходзіш, вёска, з яснай явы...

Як сон маркотны, нежаданы,

Сыходзіш, вёска, з яснай явы,

А твой народ вернападданы

Імкнецца, скінуўшы кайданы,

Да новай долі, новай славы.

 

У поле выйдуць твае людзі

З інакшым складам і прыладай:

У грамадзе сяўба іх будзе,

Смактаць не будзе вызыск грудзі,

Адна верх возьме думка-рада.

 

З жабрацкай торбай твой патомак

Не пойдзе па сібірным шляху

Шукаць прытулку, як бяздомак:

Жудкі гісторыі абломак

Пад сказ дзён бурных згібне прахам.

 

Гарбы тваіх нямых курганаў,

Дзе спяць нявольнікі і князі,

Парэжа сталь, як нож баранаў,

І спражыць полымя буянаў,

Каб цвет зацвіў на гразкай гразі.

 

Дзе за пасёлкам лёг пасёлак,

Гіганты ўзнімуць сцяг бунтарны,

І ў блісках квецістых вясёлак,

Дым гасячы лучын і смолак,

Зайскрыць электрыка ўладарна.

 

Тваіх жалеек спеў гаротны

Патопча трактарнае кола,

А сейбіт твой, дасюль самотны,

Абцёршы сонцам воблік потны,

Пад крыж не пойдзе енчыць квола.

 

Твае трухлявыя калёсы

Аўто бензінаю спапеліць,

А твой касец проставалосы

Мазольныя паломіць косы,

Гнуць плеч не будзе ля аселіц.

 

Твая дзяўчына пры кудзелі

Сляпіць не будзе ясных вочак:

З жалеза прасніца надзеліць

Сукном і шоўкавым кужэлем

Сваіх сялян, сваіх рабочых.

 

Твае сівыя забабоны

Усмерціць радыёвы гоман,

І ў тон зайграюць зорнатонны,

Забыўшы крыўды і прытоны,

Адвечны бор, адвечны Нёман.

 

Лясун з русалкаю пакіне

Палохаць сонныя сялібы,

І вадзянік загіне ў ціне,

Спадзе з хацінаў павуцінне,

Заскача сонца ў срэбных шыбах.

 

Над вежамі тваіх бажніцаў

Фабрычны комін возьме ўладу,

А звон збянтэжаных званіцаў

Гудка жывучая крыніца

Заглушыць гулкім гудам-ладам.

 

І будуць ладзіцца год кожны

На новы лад, на новы звычай

Дзяды Кастрычнікавы збожна,

А кожны год больш пераможна

Для свята волі бунтаўнічай.

 

Так сыйдзеш, вёска, з яснай явы,

Як сон маркотны, нежаданы,

Бо твой народ вернападданы

Ідзе ўжо, скінуўшы кайданы,

Да лепшай долі, лепшай славы.

 

1929




Беларуская Палічка: http://knihi.com