Янка Купала

Таварыш мой

Ідзе за мной услед касцісты, бледны труп,-

Як цень,- за мной, пры мне, куды я ні ступлю;

Ці я устану, ці ў пасцелі мёртва сплю -

Са мной заўсёды ён, заўсёды гэты жывы слуп.

 

Вакруг мяне пабудаваў жалезны зруб,

Ператварыў ў турму бязмежную зямлю,

Садраў чуццё - ці я цярплю, ці не цярплю,

Здушыў вужача грудзі ў сто сталёвых шруб.

 

Таварыш шчыры мой, люблю, люблю цябе!

Ні час, ні чалавеча злосць цябе не з'есць;

Ты - пасланец мой, ты - сама аб шчасці весць!

 

Цябе, мой труп, я ў сне і ў явы барацьбе

Не кіну, як не кінеш ты мяне ў жальбе...

О, чэсць табе, маё ты Адзіноцтва, чэсць!..

 

1915

 




Беларуская Палічка: http://knihi.com