Янка Купала

У змроку

Думаць люблю я увечары ў змроку,

Свет апране калі чорныя строі,

Зорка глядзіць у аконца малое,-

О, тады мыслі ўзлятаюць высока!

 

Мары душу апаноўваюць роем

Аб маёй долі, чарнейшай ад змроку.

Хоць сваё сэрца нячуласцю ўзброю,

Часта сляза набяжыць мне на вока.

 

Мару й чакаю чагосьці мо болей?

Сам адказаць я на гэта павінен...

Лепшае, здэцца, нейкае долі.

 

Шчасце мяне калі ж не адкіне,

Як жа пазбудуся смутку і болю?

Хіба ў магіле - ў глухой дамавіне?..

 

1906

 



Пераклад: Уладзімір Мархель

Беларуская Палічка: http://knihi.com