epub
 
Падключыць
слоўнікі

Янка Купала

Удосвітак

Яшчэ певень пець не масціцца,

Не згасла ніводная зорка,—

У хаце дыміцца газніца,

У хаце ўжо чутна гаворка.

 

За прасніцай з мяккай кудзеляй

Папрадуха сучыць пры сценцы,

За нітачкай нітачку сцеле,

Вурчыць і вурчыць вераценца.

 

Хоць мілы сон клеіць павекі,

Хоць будзіць пасцель успамінак,

Дзяўчына сон гоніць наўцекі,

Расце і таўсцее пачынак.

 

*

А ў полі заходзіцца бура,

Разносяцца жальбы і стогны,

Страхою калоціць віхура,

Дождж хвошча па шыбах сцюдзёны.

 

Пуцінай брыдзе падарожны;

Куды ён брыдзе, не згадаці,

Паглядкаю сочыць трывожнай

Сцяжыну ў балоцістай гаці.

 

Над ім неба з хмарамі вісне,

Цямрыца, дзе вокам ні кінуць;

Няўжо ж вогнік з хаты не блісне,

Няўжо ж падарожнаму гінуць?

 

*

Папрадуху зморы абселі,

Ў руках вераценца не скача;

Галоўку схіліла к кудзелі,

І дрэмле, і сон дзіўны бача.

 

Ёй сніцца, што знекуля хтосьці

Спяшыць у дарозе дахаты,

Што ён так спяшыць к ёй у госці,

Такі малады і багаты.

 

І ўсмешка ўсцвіла маладая,

І кроў забурліла крыніцай...

Ёй сніцца... Дый хто там згадае,

Што ўдосвіт папрадусе сніцца?..

 

1918




Беларуская Палічка: http://knihi.com