epub
 
Падключыць
слоўнікі

Янка Купала

Згнаннік

Выгналі з хаты, выгналі людзі,

Выгналі косці жывыя;

Сівер са снегам рынуўся ў грудзі,

Рынуўся зверам на шыю.

 

Месяц загінуў, выгаслі зоры,

Даль залягла беспрасветам;

Хмары глухія, хмары — як горы,

Ходзяць, сапуць непрыветам.

 

Смоллю, заломам сцежка-дарога,

Ведзьма-мяцеліца стогне,

Жудкія думы шэпча трывога,

Сэрца то змоўкне, то дрогне.

 

Горбяцца плечы, кволыя плечы,

Як бы цягнулі каменне,

Рукі мароз і сячэ, і калеча,

Корчацца ногі ў каленню.

 

Годзе змагацца з доляй паганай,

Сонца шукаць сярод ночы,

Блудам блудзіць па мёртвых палянах,

Слёзьмі крывавіці вочы.

 

Сыпся, кружыся, бел-снег, навокал,

Мяккай кладзіся пасцеляй!..

Ляжам, як ляжа ранены сокал,

Знойдзем, нарэшце, прыселле.

 

Лес мой, жывая пушча-старуха,

Мы не загінем з табою...

Шумам пальеш мне казкі да вуха,

Важна ўкалышаш спакоем.

 

Дзе-нідзе вогнік глянуў сквапліва,

Братняя блізка хаціна:

Гэта з праглядам выбрыў на ніву

Воўк — як і ты — сіраціна.

 

Голас пачуўся, быццам хто кліча,

Штось у душы затраслося:

Гэта ў галінах вецер скавыча,

Воклік магільны разносе.

 

З дальняга неба зоркі міргнулі...

Як бы не так ужо цёмна...

Зоркі свяціці ўсім не мінулі,

Толькі... мінулі бяздольных.

 

Полаг гатовы белы, пуховы;

Ляж, не глядзі, не ўслухайся!

Сну у магіле яснай, сняговай,

Вечнага сну не пужайся.

 

Прыйдзе вясна, распусцяцца лозы...

Ты ўжо ў пасцелі зялёнай...

Спі, мой гаротнік, годзе ліць слёзы,

Біці нягодам паклоны...

 

[1906-1912]




Беларуская Палічка: http://knihi.com