Янка Купала

Зямля

Зямля, цябе люблю аддана і трывала,

Я прытулюся да цябе, як да каханкі;

Хачу цябе аздобіць у вянкі-барвянкі,

Хачу абдараваць цябе нямручай хвалай.

 

У зеляніне ўся, ў зіхоткасці прыўдалай,

Мне бачны ўсе твае дзівосныя пісанкі,

Мне бачны і братэрства і любові ранкі,

Душа пытае: «Божа мой! Ці ж гэта мала?»

 

Знікаюць сны балесна пра цябе, зямліца,

Замест вясны і сонца - цёмнасці трывога,

На нівах жа тваіх - каменне і куколле.

 

І ўзлёт да любасці цяпер ужо не сніцца...

Я не люблю цябе, зямля, пытаю ў Бога:

- Чаму так стала?..

                               Я ару чужое поле.

 

1906

 



Пераклад: Уладзімір Мархель

Беларуская Палічка: http://knihi.com