Леанід Гаўрылаў

Цішыня

Цішыня над полем і над лесам,

I на хаты пала цішыня.

Сінім небам — месячык бялесы,

Сінім небам — грае вышыня.

I плыве, як грэчкі пах мядовы,

I плыве, як васільковы пах,

Ціхі смутак зеленагаловы

ІІа вачах любімых, па губах.

Наш рубеж акованы гранітам

I напят, як тонкая струна.

Ды спрабуй струну тую крані ты —

Адзавецца грукам перуна.

А пакуль спакойны зараніцы,

П'юць расу палеткі на зары,—

Сцерагуць свяшчэнную граніпу

Усе таварышы, усе мае сябры!

Вось таму над лугам, над садамі

I на воды пала цішыня,

I дарог мядзянымі слядамі

Пабрыла нямая даўжыня.




Крыніца: Крывёю сэрца : [Зб.вершаў загінуўшых паэтаў] / Уклад.А.Вялюгін. - Мн. : Беларусь, 1967. - 178с. - ( Бібліятэка беларускай паэзіі)

Беларуская Палічка: http://knihi.com