Максім Багдановіч

Санет

Замёрзла ноччу шпаркая крыніца;

Твая пара, зімовая нуда!

Цяпер няма ўжо руху ні сляда,

I нават зверху слоем снег лажыцца.

 

Ды ўсё дармо, бо там, пад ім, струіцца

Магутная, жывучая вада.

Чакай! Яе йшчэ прыйдзе чарада!

Здалее хваляў хор на вольны свет прабіцца.

 

Прыклаў я гэты сімвал да сябе,

Схіліўшыся ў надсільнай барацьбе,

I разгадаў прыроды роднай словы.

 

Як — прамаўчу, бо кожны з вас — паэт.

Рассейце ж самі лёгкі змрок прамовы,

Сваёй душы туды праліце свет!




Беларуская Палічка: http://knihi.com