Міхаіл Лермантаў

Калі паспелую хвалюе ветрык ніву...

1

Калі паспелую хвалюе ветрык ніву,

І верхавін лясных кранаецца рукой,

І ад спякоты сад малінавую сліву

Хавае ў халадку лістоты трапяткой,

 

2

Калі, расой апырсканы духмянай

Ружовым вечарам ці ранішняй зарой

Мне ландыш серабрысты з нечапанай

Густой травы ківае галавой;

 

3

Калі цурчыць ручай, ратуючы ад смагі,

І, акунаючы душу ў няясны сон,

Ляпеча мне радкі таемнай сагі

Пра мірны край, адкуль імчыцца ён;

 

4

Тады сцішаеіша душы маёй трывога,

Знікае на чале маршчын суровых сець,

І шчасце на зямлі магу я зразумець,

І адчуваю ў небе бога!..



Пераклад: Аркадзь Куляшоў

Беларуская Палічка: http://knihi.com