Міхаіл Лермантаў

«Калі перада мной стракатаю чаргой...»

1-га Студзеня

 

Калі перада мной стракатаю чаргой

Вальсуе, кружыцца сукенак тлумны рой

      Відовішчам жахлівай казкі,

Пад дзікі шэпт размоў, халодны бляск вачэй

Не вобразы людзей мільгаюць, а хутчэй

      Прыстойнасці бяздушнай маскі,

 

Калі кранаюцца халодных рук маіх

З нядбайнай смеласцю красуняў гарадскіх

      Даўно нетрапяткія рукі, —

І, не захоплены святочнай мішурой,

Я мары даўнія лаўлю душой сваёй,

      Былых гадоў святыя гукі.

 

А як здараецца на нейкі момант мне

Забыцца, — памяццю ў былое, нібы ў сне,

      Лячу я птушкай раскаванай;

І бачу я сябе шчаслівым хлапчуком,

І родны бачу кут: высокі панскі дом

      І сад з цяпліцай зруйнаванай;

 

Пад сеткаю травы зялёнай спіць ставок,

А за стаўком сяло дыміцца — і здалёк

      Туман плыве па-над палямі.

Іду я ў цёмны парк; і сонца праз кусты

Апошні шле прамень, і жоўтыя лісты

      Шумяць нясмела пад нагамі.

 

І грудзі дзіўнаю сціскаюцца тугой,

Я плачу і люблю, я думаю аб ёй;

      Люблю я мар сваіх стварэнне

З вачамі поўнымі блакітнае красы,

З усмешкай свежаю, як ранішняй расы

      За гаем светлае зіхценне.

 

Так мар уладаром, не лічачы гадзін,

Я — адзіноты сын, не раз сядзеў адзін,

      І памяць тых хвілін маркотных

Жыве пад бураю сумненняў, дум цяжкіх,

Як выспа свежая сярод пустынь марскіх

      Цвіце ў прасторах іх вільготных.

 

Калі ж, абуджаны, падман я пазнаю,

І мару зноў натоўп спалохае маю,

      На баль някліканую госцю,

О, як я ўсім хачу збянтэжыць слых і зрок,

Як выклік, кінуўшы жалезны свой радок,

      Абліты горыччу і злосцю!..



Пераклад: Аркадзь Куляшоў

Беларуская Палічка: http://knihi.com