Ніна Мацяш

Адна...

Адна...

Яна яшчэ здалёк відна:

На выгарбку, вятрам усім адкрытым,

Стаіць сухая, чорная сасна,

Як даўкі сімвал тлену і нябыту.

 

Hi дрэўца, ані кусціка —

Вакол

Крыжы ды цёмны камень надмагілля.

Ды сухастоіна, нібы дракон.

З вычварна накручастым мёртвым крыллем...

 

Так давялося на вяку сасне

Быць сведкай толькі гора ды няшчасця,

Што сіл няма ўжо ні зазелянець

Хоць голькаю адной,

Hi ўпасці.

 




Крыніца: http://vershy.ru/

Беларуская Палічка: http://knihi.com