Пімен Панчанка

Спарышы

Адгрымела ноччу навальніца,

Птушак пазванчэлі галасы,

I пяюць на сто ладоў сініцы —

Упіліся, пэўна, ад расы.

 

На ялінах росных зор мільярды,

Дурнап'яну гаркаваты пах.

I арэхаў наліўныя ядры

Хрумстаюць так смачна на зубах...

 

Ён адшастаў ценісты арэшнік,

Змок увесь, але знайшоў, знайшоў —

З думкай пра яе, зусім нягрэшнай, —

Пару запаветных спарышоў.

 

Хоць ніколі ў прымхі ён не верыў,

Проста для забавы ўзяў, а ўсё ж,

Калі стукнуў да яе у дзверы,

Скаланула радасная дрож.

 

У яе пакоі — вокны насцеж,

I сама, як раніца, была.

«На, вазьмі сабе спарыш на шчасце...»

Ціха засмяялася, ўзяла.

 

Узяла і тут жа раскусіла:

«Дзякую, браточак, шчасце ёсць!»

На вяселле хлопца запрасіла:

«Будзеш у мяне найлепшы госць!»

 

Не, не быў ён госцем на вяселлі.

Па начных дарогах, без дарог

Ён хадзіў ля пожняў і аселіц,

Боль хацеў развеяць і не мог.

 

А праз год яна яго спаткала

Выпадкова.

Ці то ён яе...

Ля вачэй — маршчынкі...

Шчасця мала:

Муж — гультай, бадзяецца ды п'е.

 

Прызнавацца сорамна і горка.

«Як тады аслепнуць я магла?

— Сумным жартам скончыла гаворку:

Шкода, што спарыш не зберагла».

 

Вось і ўся гісторыя...

А можа

Гэта толькі першая з дарог?

Нездарма яе так устрывожыў

Ціхі сказ хлапца: «А я збярог».




Крыніца: http://vershy.ru/content/sparyshy

Беларуская Палічка: http://knihi.com