Пімен Панчанка

«Той дзень прапаў і страчаны навекі...»

Той дзень прапаў і страчаны навекі,

Калі ты не зрабіў таго, што мог;

Калі не паспрыяў ты чалавеку,

Няшчыры быў, зманіў, не дапамог.

 

Той дзень збяднеў, зліняў на сотню радуг

I, попелам пасыпаны, сканаў,

Калі не падзяліў з суседам радасць

I больш за дзень узяў ты, чым аддаў.

 

Той дзень, лічы, завянуў пустацветам,

Калі ты пяць хвілін пашкадаваў,

Каб дзецям паказаць кусочак свету

I хараство людзей, і дрэў, і траў.

 

Той дзень зусім закрэслены табою,

Калі ты раўнадушна абмінуў

Бяду чужую, пабаяўся болю,

Абразу хама моўчкі праглынуў...

 

Пазней старэць пачнеш самотна ў хаце

I будзеш скаргі гнеўна кідаць нам.

Не мы, жыццё табе даўгі заплаціць

За раўнадушша.

Вінаваты сам.

 

Мы не плюём на дружбу і на працу:

Нам без трывог не зберагчы жыцця.

Сябры, давайце будзем хвалявацца

За ўсіх і ўсё: за зерне і дзіця...

 

Я не святы, хоць і не сквапны злыдзень.

Даруйце, калі часам быў глухі

Ці чалавека грубасцю пакрыўдзіў...

Грахі мае, бясконцыя грахі.




Беларуская Палічка: http://knihi.com