Пімен Панчанка

«Вясёлай маланкаю ластаўка бліскае...»

Вясёлай маланкаю ластаўка бліскае,

I просіць засмяглая кнігаўка піць.

3 драздом і удодам, заранкай і пліскаю

Святлей, чалавечней нам жыць і любіць.

 

А як салаўі працінаюць наскрозь нас,

А як перапёлкі у жыце крычаць.

А птушкі пяюць то пяшчотна, то грозна,

I ў роздуме добра тады памаўчаць.

 

У цёплым бары і на сінім узмор’і

Без тлуму птушынага свет бы аглух.

Чаму ж вылучаем з птушыных сузор’яў

Мы двух, не найлепшых, не горшых, а двух.

 

Хто птушку пакрыўдзіць —

Той сам сабе здрадзіць.

Жыццём і бацькамі завешчана нам:

Адкласці ўсе справы вясною, а зладзіць

Шпакоўні шпакам, а буслянкі буслам.

 

Патрэбна штодзённая людзям руплівасць

I песні, каб лашчыла сонца і слых.

Каб дзеці вяліся, каб лад быў шчаслівы,

А гэта прыносяць у хаты буслы.

 




Беларуская Палічка: http://knihi.com